Zoals jij was er geen ander.
Mijn lieve, trouwe, kleine Knorrie.
15 jaar en anderhalve maand ben je geworden.
Je was dan wel een Jack Russell van soort, maar ik heb nog nooit zo'n lieverd als jij meegemaakt.
5 Gehoorzaamheid & Gedrag diploma's hebben we samen, met vlag en wimpel, gehaald.
En alles liet je toe: cavia's, een vrouwtjes Jack Russell waar je 2 jaar later 4 puppies mee kreeg, een opvang Jack Russell van jouw leeftijd, en, op latere leeftijd, nog een kat, en het laatste jaar nog zelfs een Siamese kitten erbij. Zo bang als zij voor je was de eerste dagen, omdat ze nog nooit een hond in haar jonge leventje had gezien, heb jij haar vertrouwen gewonnen, en werd jij haar grote vriend. Toen jij vorig jaar ziek was, en een week opgenomen werd, heeft ze elke dag naar je lopen zoeken. Toen jij 5 dagen geleden in elkaar stortte is ze vaak bij je komen kijken, hoe het was.
Humor had je ook: hoe vaak heb jij mij wel niet 'omver geworpen' om me helemaal af te lebberen.
Je hield je vriendinnetje Tessa ook vaak voor de gek: net doen of je geen interesse had in
haar bal, er langs lopen, en als ze dan even niet oplette: Hap!
Of je 'tikte' haar aan, van achteren, en ging dan snel naar achteren: 'Pomtiedom! Is er wat
aan de hand?', als ze naar achteren keek.
Toen Tessa net 2 weken bij ons was, heb jij de benen genomen, en bent, helemaal in je
eentje, met de bus naar het Hoofdstation gereisd. Hoe vaak heb ik daarna wel niet moeten
aanhoren: Heeft 'ie z'n buskaartje wel bij zich? 
En wat hebben we einden gewandeld. Kilometers!
Genieten kon je ook: Op mijn scootmobiels, door het open veld, keek jij je ogen uit. Met je
neus in de wind kon je eindeloos genieten van onze tochten. Zelfs je laatste tocht, naar de
dierenarts, keek je nog op van je kussen.
En bij mij onder de dekens: 'Zucht! Knor!
Soms werd je helemaal gek in het koppie: dan rende je rondjes door het huis.
Jij hebt een aantal keren mijn leven gered: toen ik in het ziekenhuis moest liggen met een
infectie aan het pompje in mijn hoofd, was jij daar, ineens, stiekem, met toestemming van
de arts, kwispelend op mijn bed. Wat waren we allebei blij!
Vorig jaar moest ik één kleine boodschap in de supermarkt doen; ik was nog geen 5 minuten binnen. Jij was meegenomen door een dronkaard, waar ik, vlak daarvoor, nog mee had gepraat over jou. Hoe het kwam weet ik niet, maar de politie was er binnen 5 minuten. Gelukkig kon een clubje kinderen, die jou had meegenomen zien worden, de man identificeren, en wist de politie gelijk wie het was. Met 4 politiewagens, 11 man in totaal, zijn ze naar jou op zoek gegaan.
Binnen een uur hadden ze je gevonden, bij de man thuis.
Toen ze je weer naar het winkelcentrum brachtten, stapte je heel parmantig, met je staartje in de lucht, uit de politiewagen:' Dat was een leuk ritje!'
2 Maanden later werd je heel ziek. Binnen een paar uur was je van een vrolijk hondje veranderd naar een hulpeloos wezentje wat alleen maar kon braken en spuitpoepen. Je was zó ziek! Met spoed werd je naar de Dierenkliniek aan de andere kant van de stad gebracht. Daar werd je gelijk aan het infuus gelegd. Je hebt zelfs nog de dierenarts, per ongeluk maar óh zó gericht, ondergepoept.
Wat was ik bang, dat ik je toen al zou verliezen!
Gelukkig werd je na 3 dagen een stuk beter; ik mocht je zelfs een eindje buiten laten lopen, op het grasveldje naast de kliniek.
Wat miste ik mijn team-maatje!
Gelukkig mocht je, na een week in de kliniek te zijn geweest, weer naar huis.  Feest was het!
En toen mijn Pa overleed; jij was er voor me.
Ik hoop dat ik er voor jou ook altijd ben geweest.

Op de dag van mijn verjaardag zijn we samen nog de stad in geweest; een gebakje bij jouw 'Oma' halen. Vantevoren heb je nog uit je speelbal brokjes gegeten. Heel wat zelfs, voor jouw doen

Zelfs Todde, de hond van mijn moeder, was aardig voor je. Heeft die het al aangevoeld???

Op de terugweg wilde je nog een heel stuk wandelen. Terug in de Pendel? No way!

Toen we thuiskwamen ging jij naar de keuken, uit de waterfontein drinken.

Toen jij maar niet terugkwam ging ik kijken waar jij bleef.

Ik vond je in de badkamer, zwaar hijgend, met je oogjes dicht, je kopje tussen je pootjes.

Onmiddelijk met de nieuwe hulp, en buurvrouw, I. gebeld.

Zij vond het er slecht uitzien. Je buikje was ook nog opgezet, en je tandvlees spierwit.

T. opgebeld, die er direct aankwam, en de dierenarts.

Die zei direct: "Oh, die is aan het doodgaan!"

De Dierenambulance is toch gekomen.

Helaas kon ik niet met je mee: de rolstoel kon niet in de Dierenambulance, en de dierenarts was helemaal in Haren; dat zou de Pendel niet meer aankunnen.

Binnen een uurtje waren jullie weer thuis: de da had hartfalen geconstateerd. Je kreeg plas-, en hartpillen mee naar huis.

Ondanks dat je van alle gemakken was voorzien bij je mandje in de woonkamer, ging je nog steeds ijzerenheinig naar de keuken, om water te drinken. Je behoefte deed je gewoon in het gangetje, voor de woonkamerdeur. "Kan mij het schelen!?"

Zaterdagavond wilde je je medicijnen niet meer; je trok je bovenlipje op, en je gromde zelfs tegen me.

Uiteindelijk is het me toch gelukt jou de medicijnen te geven, maar het zette me wel aan het denken.

Maandag met je naar mijn eigen dierenarts geweest; die constateerde nierfalen, en leverfalen.

Ik kreeg je nog mee naar huis, maar voor zo lang als het zou duren.

Dinsdagavond presteerde je het, om nog een bezoekje te brengen aan onze slaapkamer, waar jij de laatste maand al niet meer had geslapen. Je keek rond, alsof je afscheid nam.

Diezelfde nacht heb ik je met mand en al naar de slaapkamer gesleept; nog één nacht dicht bij elkaar.

Je was al zo zwak; ik durfde het niet aan jou op het bed te tillen; bang, dat je 's nachts op de grond zou vallen. Ik viel met mijn hand op jouw ruggetje in slaap.

De volgende dag werd ik wakker, en was jij niet meer in je mandje.

Je was ook niet in de badkamer.

Ik vond je in de woonkamer, liggend op een omslagdoek van mij, die je op de grond had weten te krijgen.

Snel heb ik je mand weer naar de woonkamer gesleept, en je daar weer ingelegd. Zelf had je geen kracht meer.

En nu bleef je ook maar, zachtjes, piepen.

Ik belde met de dierenarts: die vond, dat je de volgende dag wel terechtkon, bij de dierenarts die jou maandag daarvoor ook al had gezien.

T. kwam 's middags: hij vond ook dat jij zienderogen achteruit was gegaan, daarbij jouw pijn opgeteld was het gewoon duidelijk; jij kon, en wilde niet meer.

Dus T. heeft de dierenarts nog een keer gebeld, en hij kreeg het voor elkaar, samen met mijn 'kreet' om hulp, om toch nog terecht te kunnen.

Onderweg keek jij nog één keer van je kussen op; altijd nieuwsgierig waar we heen gingen. Of was het, om nog één keer te zien, waar jij altijd met veel plezier had gewandeld?

De dierenarts had moeite om een ader te vinden, om het laatste middel in te spuiten.

Jij was toen al helemaal weg; je hebt er niets meer van gemerkt.

Uiteindelijk moest het in je hart gespoten worden; er was gewoon geen bloeddruk meer.

En zo ben je, op 20 juli 2011, kwart over 5 's middags, voor eeuwig in slaap gevallen. Op mijn Beppe's verjaardag.

 

Vaarwel beste vriend. We zien elkaar op de Regenboogbrug.

_________________
Mijn Knorrie, mijn puppie, mijn dappere woudlopertje, mijn kleine grote held op witte katoenen sokjes, mijn clowntje. Ik mis je!